Hoop(djeri lelah)

Wie niet voor is, is tegen ons!

Zaterdag weer naar Wierden voor mij de derde keer(in 2015) dat ik de eerste generatie uit deze woonwijk ga ontmoeten. Twee maal was het niet een openbare ontmoeting. Maar nu is het anders. De pers zal ook weer aanwezig zijn. De verwachting is dat het druk gaat worden. De derde generatie krijgt eindelijk nu de kans richting de eerste generatie te laten zien, dat ze achter hun staan. De kwestie waar ik met Nona Salakory mee op pad ben gegaan moet iedereen aanspreken, wij werken onder de naam Maluku4Maluku onderdeel van het Moluks Platform. Het gaat om de erkenning van de eerste generatie, waar ze bijna 65 jaar op wachten. Maar hun erkenning is ook een erkenning voor ons. Want deze erkenning hebben we ook nodig, om uit het dossier van allochtonen te komen. Het kan! Maar dan moeten we wel gezamenlijk op dit punt eens zijn. Alhoewel eens? Wie niet voor de eerste generatie is? Is tegen ons! Want hun “djeri lelah” is nu onze verantwoording geworden, dat is onze verplichting tegenover hun allen. Ik besef dat iedereen wel moe is geworden door de jaren heen. Want er zijn zoveel toezeggingen en beloften gedaan vanuit de zogenaamde leidinggevende organisaties of personen. Niets is er van uitgekomen, dus is er metaalmoeheid ontstaan in de strijdbaarheid in onze samenleving. Maar ik weet ook dat met dit onderwerp veel mensen geraakt worden. Velen hebben zich afgewend van de arena van strijd, maar er zijn nu mensen die echt willen opstaan. Vooral voor de militaire erkenning van hun ouders en grootouders. Dit onderwerp is een onderwerp over ons zelf!

Djeri Lelah

Zwijgende meerderheid

Het is voor mij allemaal wel wennen de laatste maanden, want ik ben gewend al jaren dat ik spreekwoordelijk altijd afgemaakt word op het internet. En de kritiek is verstomd, er was altijd een fanatieke clubje die mij dacht klein te krijgen op het internet. Maar die hoor ik niet eens meer. Ik besef wel dat ze wachten op mijn eerste fout. Dat kan wel zo zijn, en ik weet dat ik fouten ga maken. Maar ik kan ook niets doen, dan weet ik zeker dat ik geen fouten ga maken. De vraag moet nu zeker gesteld worden, was ik de laatste jaren niet de stem van de zwijgende meerderheid? Ik zit in ieder geval niet op een lekkere luie stoel, en via Facebook kritiek te leveren. Want dat is nu de trend. Maar of het effect heeft? Niet in ieder geval naar politiek Den Haag, en daar moeten we de erkenning aan gaan bevechten nergens anders. En de personen en of organisaties die onder de paraplu van het Moluks Platform Den Haag er naar toe gaan naar de onderhandelingstafel hebben steun en achterban nodig. Onder de naam van de groep Maluku4Maluku zullen Salakory en mijn persoon dit gaan doen. Maar onze groep zal aangevuld worden. Wil je een waardevolle toevoeging worden? Mail me via mijn Facebook: Leo Ambon Reawaruw

Duidelijk verhaal

Mijn blogs zijn te hard krijg ik weleens te lezen in berichten door, ik zeg dan dat ik duidelijk ben in mijn verhaal. Men zegt dan dat ik veel mensen van mij afstoot. Ik zie het anders, je bent eens met me of niet. Dat mag en kan allemaal. Maar wanneer je het eens bent met mijn visies, dan is het voor jou gewoon een duidelijk verhaal. Zonder poespas en vooral zonder dubbele agenda! En? De laatste maanden is er bijna geen kritiek, voor mij een vreemde ervaring. In Nederland durft men nog niet massaal op internet steun aan mij te geven. Dit komt ook omdat men niet andere personen voor hun kop willen stoten, vooral de personen die mij structureel al jaren hebben proberen de kop in te drukken. Ik heb altijd gezegd tegen mijzelf dat ik moet wachten op de vierde generatie, maar ik heb dit nu bijgesteld. Want er staan vanuit de tweede en derde generatie mensen op, die daadwerkelijk Nona Salakory en mij willen gaan steunen. Zijn personen die ten eerste uit liefde voor Maluku en de eerste generatie willen gaan opstaan, en de gehele erfenis van hun voort willen dragen. Zijn personen die nog nooit, net zoals mijn persoon, in samenwerkingsverbanden hebben gewerkt voor Maluku. Ze komen uit hun stoel! Er is nu ook een oproep voor de KNIL veteranen gemaakt die op Maluku wonen, dit omdat via Facebook ik berichten doorkrijg met de vraag of dit ook gaat gelden voor hun grootvaders. In Hutumuri blijkt er nog een KNIL veteraan te zitten, ik heb nu contact met zijn kleinzoon. Maar er zijn meer nog in levend op Maluku. Daar willen we ons ook voor inzetten.

Oproep voor veteranen op Maluku

Moluks kind

Het doet mij als persoon die al jaren bezig is heel goed dat ik een persoon via het internet heb mogen leren kennen. Ik heb deze persoon nog nooit ontmoet. Maar mijn blogs hebben hem doen nadenken. Hij is een kleinkind van een KNIL veteraan, zoon van Ferry Haumahu en Louis Hehanussa(voorzitter Front Alifuru Anai) geboren en opgegroeid in Den Bosch. James Hehanussa(derde generatie) vertrok naar het buitenland, en werkte(en woonde) ook als zelfstandig ondernemer in Stockholm, New York, Fort Lauderdale, Parijs en nu in Denemarken. James heeft zich nog nooit actief bezig gehouden met de Molukse kwesties. Maar gaat nu de moeite nemen om deze zaterdag in de nacht 700 kilometer in de auto te gaan zitten, dat is een lange rit en een grote afstand. Om op tijd te komen in Wierden. Hehanussa zie ik als een groot voorbeeld voor de derde generatie, maar ook voor ons allen. Ik hoor dan ook veel wanneer komen jullie naar onze regio? Want de afstand is groot naar Wierden of Vught. Men mag nu aan James Hehanussa gaan denken die in totaliteit 1400 kilometer gaat rijden aankomend weekend. En? Ook op zaterdag 19 december zal hij in Vught aanwezig zijn. De tijd is aangebroken om prioriteiten te stellen voor jezelf als Moluks kind. Maar in de kwestie de eerste generatie is er geen keuze! De vraag is ga ik jou als Moluks kind de hand schudden zaterdag in Wierden, of zaterdag 28 november in Den Haag tijdens de bloemlegging, of kom je naar Kamp Vught op zaterdag 19 december?

Kom naar de vergaderingen en of bloemlegging “Backpay”

Maluku4Maluku

Leo Reawaruw

Publicatie Leeuwarder Courant / Dagblad van het Noorden door Koen Pennewaard 15 oktober 2015

 

KNIL-militairen werd verteld dat ze na zes maanden weer zouden terugkeren naar Ambon. Maar ruim zeventig jaar later zijn ze hier nog steeds. En nu eisen ze hun veteranenpensioen op

Enkele tientallen. Meer zijn het niet meer denken ze zelf. De eerste generatie Molukkers, bestaand uit zo’n 12.000 ex-soldaten hun vrouwen en kinderen,die vanaf 1951 op bevel van de rijksoverheid naar Nederland kwamen, sterft in stilte uit. Vanaf hun komst tot aan hun dood schaamteloos behandeld en bedonderd door de Nederlandse staat; zo voelen ze zich. Het Moluks Platform Den Haag wil gerechtigdheid en erkenning voor deze groep. ,,Dat zijn wij, kinderen van de tweede en derde generatie aan jullie verplicht’’, stelde frontman Leo Reawaruw gisteren op een bijeenkomst in Wierden. Hier woont de grootste groep nog in leven zijnde veteranen. Met het aanvragen van een veteranenpas voor tien oud-KNIL-strijders en hun weduwen zet het platform de eerste stap. Geen van de vroegere dienaren in het leger heeft een militair veteranenpensioen, terwijl ze daar in de meeste gevallen wel recht op hebben. Ook de 82-jarige Dolf Matulessy niet. ,,Wij zijn blij dat er nu eindelijk mensen voor ons opstaan.’’ Hij was weliswaar als burger bij het leger betrokken om te tolken, maar ,,ik kreeg ook een wapen. En daar heb ik mee moeten schieten’’.

Voor zijn inzet kreeg Stefanos Ririhena (92) zelfs een onderscheiding van toenmalig koningin Wilhelmina. Maar ook voor deze veteraan heeft de overheid zich na aankomst in Nederland nimmer ingezet. ,,Met complete gezinnen werden we gehuisvest in kleine barakken van voormalige vluchtelingenkampen in Westerbork en Vught. We zouden maar een half jaar blijven en dan konden we terug naar Ambon, zo werd ons beloofd.’’ Velen van de oudere generatie spreken nauwelijks Nederlands. Ze weten niet goed waar zij met hun vragen en zorgen terecht kunnen.

Reawaruw was eerder als activist voor de Molukse zaak actief. De in Harlingen opgegroeide ex-Unifilmilitair, is sinds kort weer op het toneel aanwezig. In juli voerde hij met een delegatie Molukkers overleg met de ministers Lodewijk Asscher(BinnenlandseZaken) en Ad van der Steur(Justitie en Veiligheid) over het opnieuw tot stand brengen van een relatie tussen de overheid ende Molukse samenleving.

Reawaruw kaartte daar de kwestie van de KNIL-veteranen aan. ,,Mensen zijn onderscheiden, maar gek genoeg vaak niet terug te vinden in de bestanden van de overheid, die er nota ben zelf verantwoordelijk voor is dat zij hier zijn. Deze mensen hebben gestreden voor de nationale driekleur, hebben de Nederlandse nationaliteit, maar zijn stelselmatig genegeerd. Dat kan gewoon niet langer.’’

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s